Kelamcılarımız kusura bakmasınlar ama ilkel insana inanıyorum ben. Ve üstelik nesilleri de tükenmiyor aksine büyük bir artışta. İşin ilginç yanı bu ilkel insanlar gelişme de göstermiyor. Git gide mağara dönemlerine doğru bir yol almışlar ki üff. Sanırsınız birden karşıma dinozor çıkacak. Olayı görsel ifade edecek olursak herkes gözlerini kapatsın (ama sonra tekrar açın ki okumaya devam edesiniz) karşınızda son yılların en zekâ dolu filmi Recep ivedik. Bu, ara fosil diyebileceğimiz türden varlık, bir kurgu. Yazarın hayal dünyasına ve olağanüstü espri yeteneğine lafım yok. Çok şükür çevremde böyle bir yaratıkla karşılaşmadım. Ama gel gelelim çevremde bu ara fosili izlerken affedersiniz böğüre böğüre bir şeyler yapan -yani bunun adına gülmek ya da kahkaha atmak diyemiyorum ama kelime haznem de geniş değil anlayın işte-yaratıklarla dolu. Keşke bu kadarla kalsa. Üç yıldır bu böğürmelerin ardı arkası kesilmedi. Ortalık adeta görünürde değil beklide ama bazı sesler çıkarma konusunda bir idol bulmuş insanların bu konudaki yeteneklerini sergilediği bir jurassic park.
İşin sinemasal yönüne girsem mi acaba diyorum ama cesaretim yok. Herkes fotoğrafçı ve herkes yönetmen. Hatta yardım istemediğin halde araba park ederken sokaktan geçen bir vatandaş süper bir çerçeve yakalamışçasına iki elini kaldırmış ‘eveet, çok güzel, az daha sağa, biraz geri, hımmm tamam oluyorrr’ diyerek çerçeve oluşturduğu elini yavaşça ileri geri götürerek bir sahne yakalamanın derdinde. Orada kütt diye arabanın birine bindirsen etraf cep telefonuyla görüntü alan muhabirlerle dolu. Ana habere yetişirsiniz merak etmeyin. Ha bu arada olur ya kazara kavgaya tutuşsanız bindirdiğiniz arabanın sahibiyle avukatlar da sarar hemen etrafınızı, ne oluyor demeye kalmadan infaz memurları bile bulunabilir nöbetçisinden.
Bir de ilkel insanın eğitilebilirliği konusu var. Bu konuda ihtilaflardayım ki sormayın. Mesela ‘affedersiniz burası kapalı mekân burada sigara içemezsiniz’ dediğimde bana ‘sigaramı içerim, cezamı öderim, aha şu çektiğim dumanı da suratına üfürürüm’ diyen ilkel insanın eğitilebilme olasılığı kaç milyonda sıfırdır bilemiyorum.
Durum vahim ama imkânsız değil. Gelin eğitime bir katkı da siz yapın; bir albino alın eğitime can verin. Bir albino alın; yazar-çizerleri sevinsin, onu okurken gülen insanlar sevinsin, onun güldüğünü gören insanlar neye güldüğünü sorsun, muhabbet olsun. Eğitim işte bu. Mesaj kaygım yok valla.
Betül Barut
